LATARNIA MORSKA - HEL

Wszystkie statki płynące z zachodu do Gdańska musiały opływać długą na trzydzieści kilometrów Mierzeję Helską. Dla zachowania bezpieczeństwa żeglugi koniecznością stało się zbudowanie w tym miejscu latarni morskiej. Pierwsze światło nawigacyjne pojawiło się tu w XVII wieku i znajdowało się na wieży starego kościoła. Około roku 1638 zbudowano pierwszą latarnię z paleniskiem węglowym, czynną od jesieni do wiosny. W 1667 roku latarnię zniszczył ogień, ale Rada Gdańska zdecydowała o jej szybkiej odbudowie. Nowa latarnia była konstrukcją zbliżona do żurawia studziennego, u którego końca zawieszony był kocioł lub żelazny kosz. W kotle palono smołę, w koszu zaś węgiel. Ta ciekawa konstrukcja została zniszczona przez sztorm w 1702 roku i następnie odbudowana w 1763 roku. Budowę latarni murowanej rozpoczęto w 1806 roku, ale zakończono dopiero 20 lat później. Powstała smukła, okrągła wieża z palonej cegły, pomalowana na biało. Niestety latarnia została wysadzona w powietrze na samym początku wojny w 1939 roku. Obecna latarnia wybudowana została w 1942 roku przez miejscowych Kaszubów i jest to ośmiokątna wieża z ciemnoczerwonej licowanej cegły. Źródłem światła jest 1000 W żarówka, która w przypadku przepalenia się wykonuje automatycznie obrót o 180°, a na jej miejsce ustawia się żarówka zapasowa. Latarnia jest dostępna dla turystów.