LATARNIA MORSKA - USTKA |
||
| Położenie | - u nasady wschodniego falochronu |
|
| Opis | - budynek z czerwonej cegły z ośmiokątną wieżą i białą kopułą | |
| Współrzędne | - 54°35'22'' szer.N, 16°51'25'' dług.E | |
| Dane techn. | - wysokość światła ponad wodą - 22.2 m, wysokość wieży - 21.5 m, zasięg - 18 Mm (ok.33 km) | |
| Światło | - szczegóły | |
| Zdjęcia | - galeria | |
|
|
||
Historia
latarni zaczęła się w 1871 roku, była to wtedy zwykła
lampa wciągana na maszt stacji pilotów. Zasięg takiego
światła był niewielki i wynosił zaledwie 6 Mm. W 1892
roku zbudowano u nasady falochronu, przy ujściu rzeki Słupia,
nową stację pilotów z ośmiokątną wieżą na
zachodnim narożniku budynku. Całość skonstruowana
jest z czerwonej licowanej cegły. Budowla przetrwała
bez większych zmian do czasów dzisiejszych. Tuż po wojnie
latarnia nosiła nazwę Postomino i dopiero od 1 stycznia
1947 roku jej nazwa brzmi Ustka. W laternie przykrytej
stożkową kopułą umieszczona jest soczewka bębnowa z
1000 W promiennikiem. Latarnia jest udostępniona
do zwiedzania.